Msza św.

Po zakończeniu modlitwy powszechnej następuje przejście od ołtarza słowa Bożego do ołtarza ofiary. Ta część liturgii nosi nazwę liturgii eucharystycznej. Obejmuje ona: przygotowanie darów, modlitwę eucharystyczną oraz łamanie chleba czyli komunię świętą. Owa struktura jest odbiciem testamentu Chrystusa, który polecił uczniom przygotowanie Wieczerzy Paschalnej. Msza święta czyli uobecnienie zbawczego czynu Jezusa powtarza działanie Chrystusa zgodnie z Jego poleceniem to czyńcie na moją pamiątkę.

Obrzęd przygotowania darów zreferowany przez Justyna w II w. mówi, iż wierni przynosili dary /chleb, wino/, których sami używali do podtrzymania życia. Dary przeznaczone były w części do
Eucharystii, w części na utrzymanie duchownych i w części dla potrzebujących. W przynoszonych darach wyrażała się wola aktywnego włączenia się w ofiarę Chrystusa. Stąd przynoszony chleb była taki sam, jaki spożywano na co dzień. Starano się jednak, aby jego zewnętrzny wygląd był odświętny. Dziś do sprawowania Eucharystii używamy małych białych hostii. Już samo słowo hostia mówi nam o istocie celebracji, gdyż oznaczało ono
zwierzę przeznaczone na zabicie. Do sprawowania Eucharystii przez blisko XV wieków używano czerwonego wina. Obecnie generalnie używa się wina białego, choć czerwone jest również dozwolone. Do wina dolewa się odrobinę wody – ale o symbolice tych czynności więcej usłyszymy w przyszłą niedzielę.

Zgłębiając historię tego obrzędu w liturgiach Europy,
w ramach ofiarowania przynoszono wiele różnych darów – od naturaliów przez przedmioty przeznaczone do liturgii aż do ofiar pieniężnych. Dziś najpopularniejszą i najwygodniejszą formą włączenia się wspólnotę eucharystyczną są składana w czasie zbiórki tacy pieniądze. W związku ze składaniem darów przed Mszą świętą narodziło się w zwyczaju Kościoła składanie również ofiary za odprawienie Mszy świętej w konkretnej intencji ofiarodawcy. Dziś nazywamy to stypendium mszalnym czyli datek dawany kapłanowi przed sprawowaniem Mszy świętej. Zatem ofiary składane w formie stypendium mszalnego są przeznaczone na utrzymania kapłana, a ofiary zbierane w czasie tzw. kolekty przeznaczone są na utrzymanie kościoła i plebanii, opłaty za media oraz na doraźne drobne remonty i modernizacje.

Podczas przygotowania darów usługujący przynoszą na ołtarz kielich wraz z pateną. W patenie znajdują się hostie, które przez słowa konsekracji staną się Ciałem Chrystusa. Główny celebrans unosi nieco nad ołtarzem patenę i zazwyczaj przy Mszy, gdy są wykonywane pieśni, odmawia po cichu modlitwę towarzyszącą:

Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich; Tobie go przynosimy, aby stał się dla nas chlebem życia.

Następnie wlewa do kielicha wino i odrobinę wody. Wino symbolizuje bóstwo Jezusa, natomiast woda jest wyrazem Jego człowieczeństwa. I tak w jednym kielichu, tak jak w osobie Jezusa, następuję połączenie natury boskiej i ludzkiej, zatem poprzez przedziwną przemianę dokonującą się w Eucharystii obecny jest prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek. I podobnie jak przy patenie

z chlebem, tak i tutaj kapłan unosi nieco nad ołtarz kielich i odmawia modlitwę towarzyszącą temu gestowi:

Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy wino, które jest owocem winnego krzewu i pracy rąk ludzkich; Tobie je przynosimy, aby stało się dla nas napojem duchowym.

Następnie, po krótkiej modlitwie kapłana w ciszy w pozycji pochylonej przed w stronę ołtarza, brzmiącej następująco:

Przyjmij nas, Panie, stojących przed Tobą w duchu pokory i z sercem skruszonym; niech nasza ofiara tak się dzisiaj dokona przed Tobą, Panie Boże, aby się Tobie podobała.

gdy Msza sprawowana jest w uroczystej formie następuje okadzenie darów, ołtarza, krzyża i celebransa. Unoszący się w górę dym kadzidła jest znakiem wznoszenia się przed Boże oblicze naszych modlitw i ofiary. Następnie po okadzeniu ołtarza wokół, następuje okadzenie krzyża

i celebransa – w czasie okadzania celebransa przyjmujemy pozycję stojącą. Przy okadzeniu głównego celebransa, ministrant od kadzidła okadza cały zebrany lud 3 rzutami na 3 strony (środek, prawo i lewo). To jeszcze dobitniej podkreśla naszą rolę, jako tych, którzy wraz

z kapłanem czynnie składają Najświętszą Ofiarę.

Po okadzeniu kapłan odmawia w ciszy modlitwę towarzyszącą obmyciu rąk:

Obmyj mnie, Panie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego.

Ten gest ma znaczenie wyłącznie symboliczne, nie ma żadnego związku z higieną. Obrzęd ten wyraża pragnienie wewnętrznego oczyszczenia. Słowa:

Módlcie się, aby moją i waszą Ofiarę przyjął Bóg, Ojciec wszechmogący

są przedostatnią modlitwą wypowiadaną w obrzędzie przygotowania darów. To wezwanie ma formę dialogowaną, ponieważ następuje w tym miejscu odpowiedź całego zgromadzenia:

Niech Pan przyjmie Ofiarę z rąk twoich na cześć i chwałę swojego imienia, a także na pożytek nasz i całego Kościoła świętego.

Warto dodać tu uwagę, iż nie można słów moją i waszą ofiarę zastępować słowem naszą, ponieważ zaciera ono znaczenie wiążące dla wyrażenia charakteru całej liturgii, czyli występowanie w liturgii celebransa in persona Christi czyli w osobie Chrystusa.

Na końcu obrzędu przygotowania darów kapłan odmawia modlitwę nad darami. Pełni ona funkcję wprowadzającą i przygotowującą do Modlitwy eucharystycznej, jest swoistego rodzaju przejściem, wyraża związek pomiędzy przyniesionymi darami i działaniem eucharystycznym. Posługuje się językiem proleptycznym co oznacza, iż wybiega naprzód ukazując chleb i wina jako właściwą ofiarę.

 

na podstawie: Liturgika t. IV Eucharystia x. B. Nadolski

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
171 0.19484496116638