Betsaida

Dziś zatrzymamy się w miasteczku zwanym Betsaida, co z hebrajskiego tłumaczy się jako dom rybaków. Położone jest ono na zachodnim brzegu jeziora Genezaret w ziemi Galilejskiej, niedaleko Kafarnaum. Archeolodzy odkryli w nim liczne przedmioty związane z rybołówstwem: sieci oraz ciężarki do nich, kotwice, czy haczyki do łowienia, co dodatkowo tłumaczy jego nazwę. Według niektórych badaczy istniała także druga Betsaida – po wschodniej stronie ujścia Jordanu, wzniesiona przez Tetrarchę Filipa i nazwana Julias na cześć córki Cezara Augusta. Mogły one bez problemu koegzystować i łączyć się funkcjonalnie.

Wykopaliska pokazały, że już w X wieku przed Chrystusem, w czasach króla Dawida, na terytorium Betsaidy istniało miasto otoczone masywnymi, kamiennymi murami, które około dwóch wieków później legło w gruzach, pozostając nieznaczną osadą. Odnalezione monety wskazują także, że zachodził tam handel z fenickimi miejscowościami: Tyrem i Sydonem.

Wskazuje się, że z terytorium Betsaidy pochodziła występująca w Starym Testamencie Maaka – jedna z drugorzędnych żon króla Dawida, matka Absaloma (por. 2 Sm3,2-3). Przede wszystkim z Betsaidy pochodzili trzej Apostołowie: święci Piotr, Andrzej i Filip. Zaświadcza o tym pierwszy rozdział Ewangelii według świętego Jana: Nazajutrz [Jezus] postanowił udać się do Galilei. I spotkał Filipa. Jezus powiedział do niego: «Pójdź za Mną!». Filip zaś pochodził z Betsaidy, z miasta Andrzeja i Piotra (J 1,44). Pochodzenie Filipa dodatkowo podkreślone jest we fragmencie, w którym nawracający się pogańscy Grecy przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go mówiąc: «Panie, chcemy ujrzeć Jezusa» (J 12,21).

Betsaidę także swoimi odwiedzinami kilkukrotnie zaszczycił Jezus. Czynił tam niemało cudów, lecz mimo to z bólem musiał jej poważnie zagrozić: «Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły (por. Mt 11,21; Łk 10,13).

Jednym z cudów wymienionych w Ewangelii, a dokonanych w okolicach owej miejscowości było uzdrowienie ślepego. Jezus ujął niewidomego za rękę i wyprowadził go poza wieś. Zwilżył mu oczy śliną, położył na niego ręce (por. Mk 8,22-26). Pragnąc pełnego uzdrowienia uczynił to dwukrotnie, a potem nakazał, aby widząc już nie wstępował do wsi. Także na pustyni pod Betsaidą Jezus z uczniami schronił się po ścięciu Jana Chrzciciela i tam cudownie nakarmił zgłodniałą rzeszę (por. Mt 14,13-21). Również w drodze do Betsaidy, gdy uczniowie płynęli łodzią po jeziorze, Zbawiciel przyszedł do nich krocząc po wodzie (por. Mk 6,45-52). Ponadto w Betsaidze mówił tłumom, które za nim poszły, o królestwie Bożym i uzdrawiał potrzebujących leczenia (por. Łk 9,10-11).

Możemy zatem dostrzec szerokie znaczenie Betsaidy. Sama jej nazwa nabrała nowego znaczenia, gdyż miejscowość ta stała się domem rybaków – Apostołów, łowiących ludzi. Wielu w niej, w tym także pogan, ujrzało Jezusa i Jego cuda. Zobaczył Go także uzdrowiony niewidomy, który jednak miał tam nie wracać, gdyż miasto to, choć rządne cudów, nie nawracało się i nie pokutowało. Wszystko to powinno zwrócić naszą uwagę na najważniejszy cel Jezusa – głoszenie królestwa Bożego i zaprowadzenie nas do Nieba, dla zdobycia którego trzeba wiele poświęcić.