Pustynia Judzka
Rozważając wcześniej elementy działalności Jezusa związane z Jeziorem Genezaret, przypominając sobie również zdarzenia znad rzeki Jordan, zauważyliśmy, jak wymowny w symbolice biblijnej jest żywioł wody. Niedostępne wodne głębiny symbolizują mieszkanie duchowych sił, które mogą nami wstrząsać, gdy zabraknie naszego czuwania przy Chrystusie. Sama woda, dzięki swym właściwościom, jest fundamentem życia biologicznego, podobnie też łaska uświęcająca otrzymana na Chrzcie świętym – życia duchowego. Jednak Zbawiciel odwiedzał także miejsca zupełnie przeciwne w swoim charakterze – pozbawione tak wody, jak i życia. Najważniejszym z nich jest znana każdemu ze sceny czterdziestodniowego kuszenia Jezusa Pustynia Judzka.
Pustynia ta rozciąga się wzdłuż zachodniego brzegu Morza Martwego, na wschód od Jerozolimy. Posiada niewielką powierzchnię ok. 1500 km2. Jej typ jest żwirowo-kamienisty, z rozsianymi pojedynczymi kępkami trawy i kolczastymi roślinami. Jej wzgórza mają łagodny, smukły kształt, przecinany przez głębokie kaniony, które w zależności od pory roku transportują różne ilości wody. Temperatura w najgorętszej porze dnia w sierpniu może osiągać nawet 70 stopni Celsjusza, a roczne opady nie przekraczają zaledwie 250 mm.
Miejsce to w Ewangelii jest znane szczególnie z dwóch wydarzeń. Pierwszym z nich jest wystąpienie Jana Chrzciciela, który głosił tam tłumom przynaglające słowa: Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie (Mt 3,2), przygotowując drogę przed ujawnieniem się Pana (por. Mt 3,3). W szczególności piętnował faryzeuszów i saduceuszów, którzy nie chcąc się nawracać, usprawiedliwiali się pochodzeniem z rodu Abrahama, jakby sam ten fakt mógł ich zbawić. Jezus nawiązał później do swojego wysłannika Jana, pytając tłumów: Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? … Powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie ma większego od Jana. Lecz najmniejszy w królestwie Bożym większy jest niż on (Łk 7,24-28). Na pustyni więc, z dala od świata, najłatwiej można pragnąć Królestwa Bożego.
Ponadto sam Jezus, po przyjęciu chrztu wody z rąk św. Jana, został wyprowadzony przez Ducha Pańskiego na pustynię Judzką. Spędził tam czterdzieści dni, poszcząc i przezwyciężając pokusy Szatana. Jego towarzyszami były pustynne zwierzęta oraz aniołowie, którzy Mu usługiwali (por. Mk 1,12-13). Gdy ją opuścił, był gotów do głoszenia Królestwa Bożego. Pamiątka tego wydarzenia znajduje się na tzw. Górze Kuszenia. Stoi tam wbudowany w nią klasztor ortodoksyjnych Greków, robiący wrażenie swoją surowością i niedostępnością.
Obecnie na terenie Pustyni Judzkiej mieszka kilka plemion Beduinów – pustynnych koczowników z arabskiego pochodzenia. Można zobaczyć niecodzienny widok, jak na jej bardzo skąpo zazielenionej powierzchni wypasają stada kóz i baranów. Hodują także wielbłądy. Z innych mieszkańców tego miejsca można natrafić na jadowite węże. Pustynia ta w dawniejszych wiekach była również lubiana przez eremitów, mieszkających w tutejszych jaskiniach. Jej atmosfera, trudne warunki i odosobnienie sprzyjały pokucie i kontemplacji prawd Ewangelii. Na Pustyni Judzkiej odkryto również słynne Rękopisy z Qumran, będące fundamentalnym znaleziskiem biblijnym XX wieku.
Pustynia może być również zjawiskiem w życiu duchowym każdego z nas. Nieraz możemy czuć się osamotnieni na drodze wiary i utrapieni pokusami. Jednak w takiej ciszy i niesprzyjających warunkach Bóg może do nas mówić i przygotowywać nas do wejścia na kolejny stopień bliskości z Nim, czyniąc nasze życie bardziej ewangeliczne, zasługujące i owocne.
