Święta Obecność
Wcześniej wybieraliśmy się do miejsc, o których wspominają cztery Ewangelie, a które dwa tysiące lat temu, przyjąwszy ludzkie Ciało, zaszczycił swoimi odwiedzinami sam obiecany Mesjasz, Jezus Chrystus. Następnie staraliśmy się przybliżyć sobie rzeczywistości pozaziemskie, które bezpośrednio poznamy dopiero po śmierci, a którym poświecił On wiele miejsca w swoich naukach. Wszyscy pragniemy dołączyć do wiekuistego szczęścia w Królestwie Niebieskim, gdzie zbawieni zostaną przebóstwieni, tak że Bóg będzie wszystkim we wszystkich (por. 1 Kor 15,28). Na koniec warto powiedzieć o Jego obecności w historii dziejów ludzkości, a zwłaszcza o realnej obecności w Najświętszym Sakramencie.
Od samego początku, od momentu stworzenia człowieka, Stwórca darzył go wielką miłością i troską. Już w pradawnym, cudownym rajskim ogrodzie, w którym umieszczeni zostali pierwszy mężczyzna wraz z pierwszą kobietą, Pan Bóg przechadzając się szukał ich (por. Rdz 3,8), gdy zwiedzeni przez Szatana zgrzeszyli nieposłuszeństwem, tracąc nadprzyrodzone piękno i doskonałość i zaczęli się przed Nim chować.
Następnie przyjął ofiarę Abla, zabitego z zawiści brata. Objawiał się pragnącym żyć sprawiedliwie, jak Noe, pouczając ich w jaki sposób pełnić Jego wolę i ratując od zagłady. Ustanowił Abrahama patriarchą całego Izraela, pierwotnego ludu wybranego. Wybierał przywódców takich jak Mojżesz, którzy doświadczali niezwykłych, a nieraz przerażających osobistych spotkań z Bogiem. Cierpliwie powoływał proroków, dając im misję wzywania do nawrócenia. Posłał też swojego anioła, który w słupie obłoku za dnia i w słupie ognia nocą wyprowadzał lud z niewoli egipskiej. Zostawił święty znak swojej szczególnej obecności w Arce Przymierza, której nawet dotknięcie przez osobę niepowołaną, jak Uzza, skutkowało śmiertelnym porażeniem (por. 2 Sm 6,7). Od wieków działał przez odczytywane słowa świętych ksiąg, przemawiając osobiście do serc słuchaczy.
W końcu spełniła się zapowiadana od wieków obietnica, że Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel (Iz 7,17), czyli Bóg z nami. W istocie, drogocenna Arka Przymierza zapowiadała Najświętszą Maryję Pannę, pierwsze Tabernakulum, która przez dziewięć miesięcy nosiła pod swoim Niepokalanym Sercem Zbawiciela Świata. Potem ludzkość ujrzała swojego Boga, który przyjął ludzką postać. Po trzydziestu trzech latach niezwykle intensywnego życia Jezusa, zakończonego najokrutniejszą śmiercią i to z naszych rąk, zwieńczył je chwalebnym powstaniem z martwych i wstąpieniem do Nieba. Teraz żyje w Świętym Kościele Katolickim, co obiecał zapowiadając: A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata (Mt 28,20).
Ponieważ jest Bogiem i nie ma dla Niego rzeczy niemożliwych, mógł stać się nie tylko Człowiekiem, ale czymkolwiek zapragnął. Dlatego dla nas stał się również Chlebem i Winem, które konsekrowane podczas Mszy Świętej przemieniają się w prawdziwe Jego Ciało i Krew, a więc w Niego samego. Tylko Boska miłość i pomysłowość mogła się na to zdobyć. Już nauczając uczniów zapowiedział: Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata (J 6,51). Możemy więc śmiało powiedzieć: Jezus żyje na Ziemi dalej, w Najświętszym Sakramencie.
Patrząc w konsekrowaną Hostię widzimy coś całkowicie różnego od tego świata. Widzimy samego Boga, który nie chcąc nas nieskończenie onieśmielić, zakrył swoje Piękno i Doskonałość w czymś najpowszedniejszym. To nie pokarm cielesny, ani jakakolwiek rzecz nieożywiona czy stworzenie ożywione, ani też drugi człowiek, ani nawet najpotężniejszy z aniołów, ale sam Stwórca stoi wśród nas. Adorując Go w milczącej ciszy przed Najświętszym Sakramentem nie musimy się o nic martwić, gdyż wiemy, że wszystkie sprawy i wszystkich ludzi, których Jemu powierzamy bierze On w swoje nieskończenie potężne i pełne dobroci ręce.
Zawsze szukajmy najlepszych i najbardziej godnych sposobów, aby czcić Eucharystię. Jest ona najbardziej świętym miejscem przebywania Jezusa Chrystusa, o którym poucza Biblia. Prośmy, abyśmy z czystym sercem, z największą wdzięcznością i zachwytem przyjmowali Komunię Świętą, bo Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim (J 6,56).
