Aklamacjami anamnetycznymi określa się aklamacje wypowiadane przez wiernych po przeistoczeniu. Wstępem do nich są słowa „Oto wielka tajemnica wiary”. Wyrażenie to jest tłumaczeniem łacińskich słów mysterium fidei. W mszale możemy znaleźć a w czasie Mszy Świętej usłyszeć 3 inne wersje wstępne: Tajemnica wiary, Wielka jest tajemnica naszej wiary, Uwielbiajmy tajemnicę wiary. Źródłem tych słów jest zalecenie św. Pawła, gdzie w Liście do Tymoteusza, zaleca diakonom, aby strzegli depozytu wiary. W czasach, kiedy to wyrażenie weszło do liturgii, słowo mysterium oznaczało sakrament. Zatem całe wyrażenie mysterium fidei oznacza, iż Krew Chrystusa jest sakramentem, czyli znakiem całego planu Bożego zaproponowanego naszej wierze. Aklamacja anamnetyczna zatem jest poszerzeniem
i rozwinięciem treści zawartej w słowach sprawującego Eucharystię. Uczestnicy liturgii wypowiadają rzeczywistość zawartą w słowach oto wielka tajemnica wiary w sposób aklamacyjny.

Celem, który inspirował wprowadzenie aklamacji po konsekracji, było pełniejsze uczestnictwo wiernych w Eucharystii i to w samym jej sercu. Dzięki wprowadzeniu aklamacji poszerzył się zakres zewnętrznych przejawów uczestnictwa w liturgii. Jednak istotną sprawą dla zgromadzenia liturgicznego jest wewnętrzny udział wiernych, którego nie można przesłaniać zewnętrznymi formami.
W historii liturgii aklamacje anamnetyczne były bardzo ważną praktyką i występowały w wielu innych miejscach niż obecnie. Owe aklamacje przekazane przez tradycję formułowane są w 3 os. bądź 2.

Modlitwa eucharystyczna posiada charakter kapłański, jest czynnością celebransa – kapłana działającego in persona Christi – w osobie Jezusa. Zatem w chwili wypowiadania aklamacji przez wiernych to oni zajmują miejsce celebransa, co jeszcze wyraźniej potwierdza nasz aktywny udział w ofierze eucharystycznej.

na podstawie: Liturgika t. IV Eucharystia x. B. Nadolski