Już w dniu śmierci ciało Wojciecha zostało podzielone. Natomiast jego towarzyszom: Radzimowi i Boguszy, którym Prusowie darowali życie, nie pozwolono zabrać ciała męczennika.
Najpierw w Polsce znalazła się głowa przyszłego świętego, dlatego też książę Bolesław Chrobry wysłał poselstwo w celu wykupienia reszty ciała z rąk Prusów. Gall Anonim napisał, że Prusowie, widząc, jak bardzo polskiemu księciu zależało na odzyskaniu ciała misjonarza, zażądali tyle złota, ile miało ważyć ciało męczennika. Z tym zaś wydarzeniem pojawiło się wiele legend.
Po męczeńskiej śmierci, która nastąpiła w 997 roku, dwa lata później, a więc w 999 roku biskup Wojciech został ogłoszony świętym za wiarę przez papieża Sylwestra II. Również Bolesław Chrobry niewątpliwie pragnął uhonorować męczennika i złożyć jego ciało w Gnieźnie, jak mówi tradycja, w kościele pod ołtarzem. Nie ulega wątpliwości, że książę przeniósł relikwie do Gniezna przed rokiem 1000. W tym to właśnie roku Gniezno nawiedził władca niemiecki Otton III, otrzymał on również znaczną część relikwii znajomej mu osoby. Gall Anonim tak opisał to wydarzenie: „Cesarz, zdjąwszy z głowy swej diadem cesarski, włożył go na głowę Bolesława na zadatek przymierza i przyjaźni, a za chorągiew triumfalną dał mu w darze gwóźdź z krzyża Pańskiego wraz z włócznią św. Maurycego, w zamian za co Bolesław Chrobry ofiarował mu ramię św. Wojciecha”.
Wojciech stał się szybko dość znanym i popularnym świętym w środkowej i południowej Europie, a zwłaszcza w Polsce, Czechach, na Węgrzech, w Niemczech, czy we Włoszech. Jednak spośród wszystkich krajów europejskich, najbardziej rozpowszechniony i ugruntowany kult św. Wojciecha można odnaleźć w Polsce. Wydaje się to trochę dziwne, ponieważ święty spędził tutaj zaledwie kilka swoich ostatnich miesięcy. Mimo to jego znaczenie dla dziejów naszego państwa było tak wielkie, że uznano go za pierwszego patrona Polski i jej obrońcę.
Narodowym sanktuarium św. Wojciecha i centrum jego kultu w Polsce stało się Gniezno, a szczególnie Archikatedralna Bazylika Prymasów Polski, gdzie znajdują się słynne, odlane z brązu, majestatyczne Drzwi Gnieźnieńskie, ukazujące na 18 płaskorzeźbionych kwaterach żywot patronującego Polsce i Europie św. Wojciecha.
Natomiast kult świętego w Gdańsku i na terenie diecezji gdańskiej przed rokiem 1963 był znany i praktykowany. Ograniczał się jednak do liturgicznego wspomnienia świętego przypadającego na dzień 23 kwietnia. W tym czasie na terenie diecezji gdańskiej św. Wojciech był patronem jednego kościoła i jednej parafii – w Gdańsku Świętym Wojciechu. Jednak fakt ustanowienia go patronem naszej diecezji 3 lipca 1963 roku był momentem przełomowym, wtedy to bowiem rozpoczęto odmawiać „Modlitwę do św. Wojciecha Patrona Diecezji Gdańskiej”.
Archidiecezja Gdańska świętowała w 1997 roku podwójny jubileusz: 1000-lecie chrztu Gdańska i 1000-lecie Wojciechowego męczeństwa, teraz natomiast zbliża się do świętowania kolejnego jubileuszu: 100-lecie istnienia diecezji w 2025 roku.
