Betania

Następnym miejscem związanym z życiem i działalnością Jezusa z Nazaretu, Boga i Człowieka, jest Betania. Była ona położona w Judei, przy południowo-wschodnim zboczu Góry Oliwnej, około trzech kilometrów od Jerozolimy, pośrednicząc w drodze do Jerycha. Biblijną nazwę Betania próbowano tłumaczyć na wiele sposobów, między innymi jako miejsce uniżenia, miejsce daktylów, dom fig, czy dom spotkań. Dziś miasto to przynależy do Palestyny i nosi arabską nazwę Al-Ajzarijja, co można przetłumaczyć jako miejsce Łazarza.

W Nowym Testamencie Betania została zapamiętana jako miejsce zamieszkania rodzeństwa: Marii, Marty i Łazarza. Tam stał także dom Szymona Trędowatego, w którym nastąpiło namaszczenie Jezusa drogocennymi olejkami (por. Mt 26,6-13). Do Betanii udał się też Jezus na nocny wypoczynek po uroczystym wjeździe do Jerozolimy i wizycie w świątyni (por. Mk 11,11, Mt 21,17). W jej okolicach miało także miejsce wstąpienie do Nieba (por. Łk 24,50-51). Ewangelia św. Jana wspomina także o drugiej Betanii – nad wodami rzeki Jordan, gdzie Jezus przyjął chrzest z rąk św. Jana Chrzciciela (por. J 1,28). Przyjrzyjmy się po krótce dwóm wybranym scenom z tych miejsc.

W Betanii zadziały się pouczające i pełne wzruszeń sceny z życia Jezusa. Otóż tam chorował Łazarz, brat Marii i Marty, których Jezus miłował (por. J 11,5) i z którymi się przyjaźnił. Dozwolił on jednak na ziemską śmierć swojego przyjaciela, nie chcąc go uzdrawiać, aby krótko później dokonać jeszcze większego cudu – wskrzeszenia go z powrotem do życia ziemskiego, gdyż jest Panem życia i śmierci. Jeszcze większym cudem będzie późniejsze chwalebne zmartwychwstanie samego Zbawiciela, a kiedyś także ciał wszystkich zbawionych, w dniu Sądu Ostatecznego.

Zaś w Betanii nad Jordanem Syn Boży uniżył się przyjmując chrzest od swojego kuzyna – św. Jana, syna Zachariasza, aby mistycznie złączyć się ze wszystkimi ochrzczonymi w jedną rodzinę Bożą. Jezus jest Synem Bożym, my zaś przybranymi synami i córkami Bożymi, którzy umarliśmy dla grzechu, a żyjemy dla Boga (por. Rz 6,11). Jako chrześcijanie nie możemy się więc lękać trudności doczesnych, ani nawet chorób i śmierci, gdyż są one wpisane w dzieje tego świata skażonego przez grzech. Dla przyjaciół Jezusa, korzystających z sakramentów, mają one jednak pozytywny finał: Otóż, jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy (Rz 6,8) w niebie.

Betania już od pierwszych wieków chrześcijaństwa jest ważnym punktem podczas pielgrzymek do Ziemi Świętej. Najważniejszymi miejscami pamiątkowymi wydarzeń biblijnych są grób Łazarza oraz dom Marii, Marty i Łazarza, na których to w ciągu wieków wznoszono kościoły i kompleksy klasztorne. Dziś można wstąpić do Kościoła św. Łazarza i zobaczyć kryptę Grobu Łazarza. Zaś w Betanii nad Jordanem wielu pielgrzymów uczestniczy w liturgii odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych, czy w przypadku katechumenów – nawet samego chrztu świętego, pragnąc głębiej wejść w tajemnice, które ukazał tam sam Zbawiciel.

Betania zatem symbolicznie widnieje jako prawdziwy dom spotkań Jezusa i Jego przyjaciół. Kogo jednak Chrystus zalicza do tego zaszczytnego grona? Dobrze zapamiętał to św. Jan Ewangelista: Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję  (J 15,14).