Egipt

Warto wspomnieć o jeszcze jednym, ważnym miejscu, w którym przebywał Jezus w czasie swojego dzieciństwa. Spośród czerech Ewangelii wspomina o nim jedynie pierwsza, autorstwa św. Mateusza. Mowa jest o Egipcie, kraju położonym w południowo-zachodnim sąsiedztwie Izraela.

Fragment następujący po opisie narodzin Zbawiciela (Mt 1,18-25) mówi o przybyciu mędrców ze Wschodu, składających hołd i dary nowonarodzonemu Dziecięciu oraz o królu Herodzie, który pragnął Jego zagłady (por. Mt 2,1-12): a widząc, że go Mędrcy zawiedli, wpadł w straszny gniew. Posłał [oprawców] do Betlejem i całej okolicy i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch, stosownie do czasu, o którym się dowiedział od Mędrców (Mt 2,16). Aby uratować Syna Bożego anioł Pański ukazał się Józefowi we śnie i rzekł: «Wstań, weź Dziecię i Jego Matkę i uchodź do Egiptu; pozostań tam, aż ci powiem; bo Herod będzie szukał Dziecięcia, aby Je zgładzić» (Mt 2,13). Opiekun Świętej Rodziny nie zwlekał z wypełnieniem polecenia i jeszcze w nocy zabrał Dziecię, wraz z Jego Matką i wyruszyli w drogę do Egiptu, gdzie pozostali aż do śmierci Heroda.

Najprawdopodobniejsza trasa, którą przebyli św. Józef, Najświętsza Maryja Panna oraz mały Jezus wiodła drogą nadmorską, łączącą Aleksandrię z Damaszkiem. Była najkrótsza i dość bezpieczna, przechodząca jedynie przez rzymskie prowincje. Możemy przypuszczać, że pobyt w obcej ziemi mógł potrwać nawet kilka lat. Obecny w tamtych terenach Kościół koptyjski wskazuje na okres nieco ponad dwóch. Podróż mogła się rozpocząć, gdy Jezus miał kilka miesięcy, zaś gdy wracali do ojczyzny, mógł mieć już trzy lata. Dziś istnieją pielgrzymie szlaki dla odwiedzających Egipt, na których nie brakuje kościołów upamiętniających pobyt Świętej Rodziny w tamtych rejonach.

Św. Mateusz w swojej relacji odkrywa pełny sens wydarzeń ze Starego Testamentu i wypełnienie się dawnych proroctw w Jezusie, który jest oczekiwanym Mesjaszem. Egipt był krajem, w którym na wygnaniu przez wiele lat przebywali Izraelici. Jezus identyfikuje się z losami niegdyś wybranego narodu. Przez swoją wyprawę przypomina wędrówkę Izraela z Kanaanu do Egiptu – ziemi niewoli. Ewangelista w Jezusie ukazuje nowego Mojżesza, którego niegdyś pragnął zabić Faraon, więc ten ratował się ucieczką (por. Wj 2,15). Okrutny król egipski nakazał również topić nowonarodzonych hebrajskich chłopców w wodach Nilu (por. Wj 1,22), podobnie też późniejszy Herod rozkazał zagładę dzieci do dwóch lat w Betlejem. Po śmierci tyranów Pan nakazał rodzinie Mojżesza powrót do Egiptu, zaś Józefa – do ziemi Izraela (por. Wj 4,19). Spełniło się wtedy proroctwo z księgi Ozeasza: Z Egiptu wezwałem syna mego (Oz 11,1).

Historia ta pokazuje jak blisko z ludźmi pragnie być Pan Jezus. Już w młodym wieku pragnął solidaryzować ze swoim narodem poprzez znoszenie podobnych niedogodności, jakich doświadczał Jego naród. Egipt jest jednak również symbolem dużo gorszego, bo duchowego ucisku i trwania w ciemnościach grzechu. Bóg doskonale zna człowieka i sam idzie do miejsc, w których ten doznaje prześladowania ze strony ciemnych mocy. Gdy jednak odda się Mu swoje życie, to On sam będzie wyprowadzał nas na wolność. Epizod ucieczki do Egiptu pokazuje również wartość rodziny, która powinna być Bogiem silna. Wtedy przezwycięży wszelkie trudności i odeprze zagrażające jej ataki. Nie brakuje ich także w dzisiejszych czasach, gdyż wielu współczesnych Herodów w postaci ideologii, czy władców tego świata czyha na życie niewinnych dzieci lub pragnie zniszczyć rodzinę, która jest podstawowym i ustanowionym przez Boga fundamentem społeczeństwa i miejscem uświęcania się.