Jerozolima

Podążając ziemskimi ścieżkami Mistrza z Nazaretu, nie sposób ominąć Jerozolimę. Stała się ona świętym miejscem kultu dla chrześcijaństwa, judaizmu, islamu i jeszcze innych, mniejszych religii. Stąd w ciągu dwóch tysięcy lat spotykało ją wiele konfliktów na tle wyznaniowym. Jej obraz znacząco się zmienił już w czasach Apostołów. Bowiem ok. 70 roku nastąpiło zburzenie Jerozolimy, zgodnie z zapowiedzią Jezusa, gdyż nie rozpoznała czasu swojego nawiedzenia (por. Łk 19,41-44) przez tak przecież oczekiwanego Mesjasza i ostatecznie Go odrzuciła.

W trakcie swojego życia Jezus wielokrotnie odwiedzał Jerozolimę. Tam był przedstawiony w świątyni jako dziecko (por. Łk 2,22). Ponadto rodzice Jego chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy (Łk 2,41). W ostatnich trzech latach swojego ziemskiego pobytu stała się ona centrum Jego mesjańskiej misji. W niej nauczał i uzdrawiał. Oczyścił także świątynię wyrzucając z niej przekupniów.

O wielu ważnych wydarzeniach, które dokonały się w okolicach Świętego Miasta świadczą bardzo liczne i ważne zabytki. Jednym z nich jest Ściana Płaczu – przypuszczalna pozostałość z Drugiej Świątyni Jerozolimskiej, bardzo znacząca dla judaizmu. Niewykluczone, że w tej okolicy dawniej mieszkało wielu kapłanów i Saduceuszy dysputujących z Jezusem. Na północno-wschodnim wzgórzu znajduje się również Syjon, gdzie zasiadał Salomon i przebywała dawna Arka Przymierza.

Idąc dalej można znaleźć również Kościół Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Tam według tradycji Maryja ukończyła swój ziemski żywot. Niedaleko stoją także symboliczny Wieczernik, Grób Dawida i kościół św. Piotra, upamiętniający pałac Kajfasza i scenę zaparcia się, gdzie zapiał kogut.

Wśród miejsc pamiętających niezwykłe wydarzenia bardzo znacząca jest Góra Oliwna, z której można objąć wzrokiem całą Jerozolimę. Na szczycie i zboczach góry wybudowanych zostało kolejnych kilka kościołów. Niezwykły jest fakt, że niektóre ze stojących drzew oliwnych w Ogrójcu (Getsemani) były świadkami modlitwy Jezusa przed pojmaniem i zdradliwego pocałunku Judasza.

W chrześcijańskiej dzielnicy Jerozolimy wielu pielgrzymów przechodzi przez Via Dolorosa – drogę, która wspomina naszego Pana idącego na ukrzyżowanie, a na której zaznaczonej jest 14 stacji jego Męki. Rozpoczyna się ona przy dziedzińcu jednej ze współczesnych szkół, a wiedzie aż do tłumnie odwiedzanej Bazyliki Grobu Pańskiego. W niej zaś znajdziemy Kamień Namaszczenia upamiętniający miejsce, gdzie położono Jezusa po zdjęciu z Krzyża. Wyżej można udać się na wzgórze do kaplicy Golgoty z jeszcze trzema stacjami Drogi Krzyżowej. Bez wątpienia jednak najważniejszy w Bazylice jest Grób Pański – miejsce pochówku i zmartwychwstania Zbawiciela.

To nie koniec bogactwa tego obecnie tak kulturowo różnorodnego miasta. Znajdują się w nim jeszcze liczne bramy i mury obronne, Wzgórze Świątynne i miejsce dawnej Świątyni Żydowskiej na szczycie, a obecnie słynnego meczetu ze złotą kopułą.

Ziemskie Jeruzalem w formie, jakie odwiedzał Jezus, nie ostało się, zgodnie z zapowiedzią Mistrza, że nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony (Mk 13,2). Miejsce święte religii mojżeszowej zostało zrujnowane, co zapoczątkowało już wydarzenie z chwili śmierci Jezusa, kiedy zasłona przybytku świątyni rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać (Mt 27,51). Jezus daje coś nowego, dlatego nie można dalej trwać przy czymś starym i niedoskonałym. On zdejmuje zasłonę z serc (por. 2 Kor 3,15), aby ukazać Miasto Święte - Jeruzalem Nowe zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża. Po śmierci wstępują do niego wierni chrześcijanie, którzy za życia podążali drogą swojego Zbawcy.