Nazaret

Podróżując dalej po miejscach świętych wyruszamy z Betlejem, miejsca narodzin Jezusa Chrystusa, i udajemy się do Nazaretu. Wioska ta położona była na obrzeżach stolicy Galilei – wielkiej metropolii Seforis, w dolinie otoczonej wzgórzami.

Nazaret nie występuje w Starym Testamencie, lecz znany jest z czterech Ewangelii. Jego nazwa najprawdopodobniej pochodzi od hebrajskiego słowa „necer”, oznaczającego „zieloną gałązkę”. Nawiązuje to do pochodzenia Jezusa, jako potomka rodu Dawida, co zapowiedział prorok Izajasz: I wyrośnie różdżka z pnia Jessego [ojca Dawida], wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański (…). (Iz 11,1-2).

 Pierwszym ważnym wydarzeniem w Nazarecie było zwiastowanie: W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja (Łk 1,27).

Poza paroma latami, które w dzieciństwie Jezusa Święta Rodzina spędziła na wygnaniu w Egipcie, Zbawiciel większość swojego życia mieszkał w Nazarecie, stąd był znany właśnie jako „Jezus z Nazaretu”. Tam dorastał, był poddany Józefowi i Maryi (por. Łk 2,51) i czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi (Łk 2,52). Opuścił je prawdopodobnie w wieku 30 lat, gdy rozpoczął publiczną działalność i głoszenie Ewangelii.

Później, gdy Jezus odwiedził Nazaret i nauczał w synagodze, nie znalazł tam uznania: ludzie powątpiewali o Nim. A Jezus rzekł do nich: «Tylko w swojej ojczyźnie i w swoim domu może być prorok lekceważony» (Mt 13,57) i wyrzucał mieszkańcom niedowiarstwo (por. Mt 13,58). Gdy czytał proroctwo Izajasza i odniósł je do siebie (por. Łk 4,18.21), tłumacząc przy tym małą liczbę zdziałanych cudów w tym mieście niedowiarstwem jego mieszkańców, wzbudził ich wielki gniew: Porwali Go z miejsca, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na stok góry, na której ich miasto było zbudowane, aby Go strącić (Łk 4,29). Wydarzenie to upamiętnia mała kamienna tablica na zboczu góry Kedummim. Innym razem mówiono tam o Nim, że odszedł od zmysłów (Mk 3,21). Zatem mieszkańcy Nazaretu niekoniecznie cieszyli się dobrą sławą. Również Natanael powątpiewa o nich pytając: Czyż może być co dobrego z Nazaretu? (J 1,46).

Obecnie Nazaret nie jest już maleńką wioską, lecz jego społeczność składa się z ponad 70 tys. mieszkańców:  20 tysięcy Żydów w Górnym Nazarecie (Naceret Illit)  i 50 tysięcy Arabów (muzułmanów i chrześcijan) w dolnym mieście, stąd nazywane bywa „Arabską stolicą Izraela”. Najważniejszym zabytkiem w tej miejscowości jest Bazylika Zwiastowania Pańskiego, która wedle badań archeologicznych jest już piątą budowlą na tym samym miejscu, poczynając od synagogi pochodzącej z III wieku. Ważna jest też Grota Zwiastowania, której przypisuje się miejsce rozmowy Najświętszej Maryi Panny z Archaniołem Gabrielem. Trzecim wartym uwagi obiektem jest kościół pw. św. Józefa, upamiętniający warsztat stolarski patrona, lub też, według innego przekazu, dom Świętej Rodziny. Także 9 km na zachód od Nazaretu znajduje się góra Tabor, związana z Przemienieniem Pańskim. Na jej szczycie można odwiedzić katolicki oraz prawosławny klasztor.

Nas, chrześcijan, miejscowość Nazaret może uczyć, że nawet w małym i trudnym środowisku Bóg w ukryciu może wzbudzać wielkie dobro. Potrzebna jest tylko silna wiara i zaufanie do Niego.