Dekapol
Kolejnym regionem spoza granic Izraela, które podczas swojej działalności nawiedzał Jezus był Dekapol, czyli związek dziesięciu miast będących greckimi koloniami, które utrzymywały relacje z żydowskimi sąsiadami. Położone one były na południowy wschód od Jeziora Galilejskiego, po wschodniej stronie Jordanu (za wyjątkiem Scytopolis). W przeważającej części zamieszkiwała je zhellenizowana ludność nieżydowska. Jednak wieść o Jezusie głoszącym królestwo Boże i działającym cuda rozchodziła się nawet po całej Syrii. Przychodziły do Niego i szły za Nim liczne tłumy z Galilei i z Dekapolu, z Jerozolimy, z Judei i z Zajordania (por. Mt 4,23-25).
Najbardziej znane wydarzenie, jakie miało miejsce w Dekapolu związane jest z uwolnieniem dwóch opętanych od legionu demonów. Relacjonują to trzej synoptyczni ewangeliści. Pierwszy z nich, św. Mateusz, mówi o tym jak Jezus, po uciszeniu burzy na Jeziorze (por. Mt 8,23-27), dotarł do kraju Gerazeńczyków (por. Mt 8,28-34). Geraza była miastem położonym na południowy wschód od brzegu jeziora i należała do Dekapolu. Tam naprzeciw Niego wybiegli z grobów dwaj opętani ludzie, bardzo dzicy. Na widok Jezusa, który chciał wyrzucić demony, te Go prosiły, aby mogły wejść w świnie. Opętani zostali uwolnieni, lecz cała trzoda świń naraz ruszyła do jeziora i zginęła w odmętach fal. Zlęknieni mieszkańcy na wieść, którą przekazali pasterze, prosili Jezusa, aby odszedł z ich granic.
Podobnie opisuje wydarzenie św. Marek (por. Mk 5,1-20), umieszczając je po epizodzie z uciszoną burzą na Jeziorze (por. Mk 4,35-41), któremu Jezus wydał rozkaz: Milcz, ucisz się. Ten Ewangelista skupia się jednak na jednym z dwóch z opętanych. Pokazuje jego powrót do normalnego funkcjonowania, czemu dziwili się wszyscy dookoła. Choć człowiek ten, zapewne pragnąc bezpieczeństwa, chciał pozostać przy potężnym Jezusie, Syn Boży jednak dał mu nakaz: Wracaj do domu, do swoich, i opowiadaj im wszystko, co Pan ci uczynił i jak ulitował się nad tobą (Mk 5,19). Na to polecenie zaczął rozgłaszać w Dekapolu wszystko, co Jezus z nim uczynił, a wszyscy się dziwili (Mk 5,20).
Także Św. Łukasz wspomina jednego opętanego, noszącego w sobie Legion, bo wielu złych duchów weszło w niego (por. Łk 8,26-39). Ten ewangelista podkreśla zupełnie dziki stan tego człowieka: nie nosił ubrania, mieszkał w grobach, rozrywał więzy łańcuchów, którymi był wiązany, uciekał na pustynię. Dodany jest też jeden szczegół: wyrzucane demony chciały wejść w świnie, by pozostać na tym świecie, a nie odchodzić do Czeluści, znanej z księgi Apokalipsy. Jezus się zgodził.
Jeszcze inny wątek związany z Dekapolem opisuje św. Marek. Po spotkaniu z Syrofenicjanką Jezus opuścił okolice Tyru i Sydonu i szedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłości Dekapolu. Tam przyprowadzili Mu głuchoniemego, prosząc o uzdrowienie (por. Mk 7,31-37). Jezus dokonał cudu uzdrowienia na osobności, wkładając palce w uszy, dotykając śliną jego języka, spoglądając w niebo i nakazując Otwórz się. Nie chciał jednak, aby świadkowie to rozgłaszali.
Świat pogańskich miejscowości Dekapolu, w przeciwieństwie do Izraelitów, nie znał jeszcze Jedynego Boga. Niejednokrotnie cenił bardziej doczesny dobrobyt, niż prawdziwe dobro i wolność człowieka. Pokazał to smutek mieszkańców, którzy bardziej przejęli się utratą świń, zwierząt dla Żydów nieczystych, niż radowali się z odzyskania normalności przez opętanego człowieka przez cały legion złych duchów. Świnie giną w jeziorze, którego spienione fale wcześniej Jezus uciszył rozkazem Milcz. Ten sam Syn Boży rozkazuje jednak zmysłom głuchoniemego, aby się otworzyły i mówiły. Uczy to nas jak ważne jest, abyśmy w porę dostrzegli naszą potrzebę słuchania Słowa Bożego, wypełniali Je w naszym życiu i głosili Je innym, a nie przywiązywali się do bogactw i trosk doczesnych. One w każdej chwili mogą przeminąć lub stać się pułapką, w którą zły duch próbuje nas usidlić.
